ساخت كاغذ در ايران نيز سابقه كهن دارد و ايرانيان اين صنعت را از ديرباز از چينيان آموخته بوده‌اند.

ابن‌نديم مي‌نويسد كاغذ خراساني از كتان بدست مي‌آيد و كارگران چيني آنرا در خراسان همانند كاغذ چيني مي‌ساختند و انواع آن ـ طلحي ـ نوحي ـ فرعوني ـ جعفري و طاهري است.

نام‌هايي را كه ابن نديم ياد مي‌كند نام‌هايي است كه عرب‌ها به انواع كاغذ خراساني داده بوده‌اند و بديهي است در ايران باستان كاغذهاي سغد سمرقند بنام‌هاي ديگري ناميده مي‌شده است.

منظور ابن نديم از خراسان سمرقند است زيرا عرب‌ها در سال 87 هجري كارخانه‌هاي كاغذ‌سازي آن به شگفتي افتادند و از آن زمان است كه مسلمانان با كاغذ آشنا شدند و بعدها از طريق كشورهاي اسلامي كاغذ در ساير كشورها متداول و معمول گرديد.2

كاغذ سمرقندي و ترمه ايران در ميان انواع كاغذ قرن‌ها شهرت و معروفيت بسزا داشته و به مراتب از كاغذ خانبالغ چين مرغوب‌تر و لطيف‌تر بوده است.

در قابوسنامه از كاغذ منصوري ياد شده است و عبدالواسع جبلي و انوري شاعران نامي هم از كاغذ سغدي ياد كرده‌اند. سغد به ناحيتي گفته مي‌شد كه سمرقند در ديگر شهرهاي ماوراءالنهر هم كاغذ مي‌ساخته‌اند.

گروهي معتقدند كه مانوي‌هاي ايراني در بوجود آوردن كارخانه‌هاي كاغذسازي در سغد پيشگام بوده‌اند و روابط آنها و ايجاد كارخانه‌هاي كاغذسازي درايران موثر بوده است. ليكن با بدست آمدن سنگ‌گور چند تن از شاهزادگان اشكاني در چين و روابط نزديك پارت‌ها با كشور چين مي‌توان تصور كرد كه رواج كاغذ در ايران در دوران اشكانيان امكان‌پذير بوده است